Rozdział 1.

Nie ma zbyt wiele cza­su, by być szczęśli­wym. Dni prze­mijają szyb­ko. Życie jest krótkie. W księdze naszej przyszłości wpi­suje­my marze­nia, a ja­kaś niewidzial­na ręka
nam je przek­reśla. Nie ma­my wte­dy żad­ne­go wy­boru. Jeżeli nie jes­teśmy szczęśli­wi dziś,
jak pot­ra­fimy być ni­mi jutro?

Wy­korzys­taj ten dzień dzi­siej­szy. Obiema ręko­ma obej­mij go. Przyj­mij ochoczo, co niesie ze sobą: światło, po­wiet­rze i życie,
je­go uśmiech, płacz, i cały cud te­go dnia.
Wyjdź mu nap­rze­ciw.

                                                         ~~ Phil Bosmans ~~

- Dlaczego płaczesz? - zapytał łapiąc mnie delikatnie za dłoń.

- Nie ma powodu - skłamałam. - płaczę bo się wzruszyłam. Tak pięknie razem śpiewacie, tak prosto z serca. Da się to wyczuc. - ciągnęłam dalej.

- Miło mi że ci sie podoba. - przytulił mnie.

- Wracajmy, bo jeszcze pomyślą,że chciałeś mnie zgwałcic. - Zaśmiałam się ocerając łzy. 

- Ooo ja już wiem o czym oni myślą . - powiedział uśmiechając się szyderczo.

Gdy wróciliśmy do chłopaków wszyscy zaczęli się śmiac.

- UUU taki zły jesteś że doprowadziłeś dziewczynę do płaczu ? - śmiał się Harry. 

- Ha ha bardzo śmieszne, a już miałam was polubic.  

- Oj no nie gniewaj się - powiedział blondynek. 

Uśmiechnęłam się i usiadłam pomiędzy Harrym i Zaynem.

Spojrzałam w niebo pełne gwiazd i moje problemy odpłynęły tak nagle. 

- O czym myślisz ? - szepnął mi Zayn do ucha.

- O wszystkim.. i o niczym.. o życiu .. -odpowiedziałam.

- Rozumiem, to dlatego właśnie tu przyjeżdżamy. Czasem sami, czasem razem. Lubimy ten spokój. Żadnych paparazzi, szurniętnych fanek.. Oczywiście kochamy je wszystkie, to dzięki nim mamy siebie i to wszystko, ale brakuje nam zwykłego życia. Kłotni z rodzicami i rodzeństwem, szkolnych plotek i zwykłych dziewczyn. Każda jaka nas spotyka krzyczy, wariuje i tweetuje. Mamy tego czasem dośc, ale też czasem mamy ochote wycałowac je wszystkie, za to że są i dają nam siłę. 

- Może i nie jestem sławna, ale rozumiem o co ci chodzi. Mi brakuje zwykłego życia. Mamy, która kiedyś siadała na moim łóżku i bez słów rozumiała co leży mi na sercu. Teraz wszystko jest inaczej. Gorzej - słowa płynęły ze mnie tak gładko, nie wiedziałam dlaczego, ale nie mogłam przestac. Musiałam się wygadac, a Zayn potrafił słuchac, tego teraz mi najbardziej brakowało. - Moja matka... Zaczeła pic i staczac się. Zdradziła mojego ojca z pierwszysm lepszym facetem. Założe się że poleciała na jego forsę, której u nas zawsze brakowało. Zmieniła się. Tak bardzo mnie skrzywdziła, tak bardzo jej kocham i tak bardzo jej potrzebuje. - zaczęłam płakac. Zayn usiadł bliżej i przytulił mnie, nie mówiąc nic. Tego potrzebowałam. 

Siedzieliśmy tam parę dobrych godzin. 

- Chłopaki odwieziecie mnie ? - zapytałam. - Mój ojciec pewnie czeka i martwi się. Nie mogę mu tego zrobic, nie mogę byc taka jak ona - zwróciłam się do Zayna. 

- Jasne. - powiedzieli chórem. 

Gdy byliśmy już pod moim domem, wszyscy wyszli żeby mnie pożegnac. 

- Wiesz co ci powiem ? - szepnął mi do ucha Harry gdy się żegnaliśmy - Jesteś naprawdę fajna. Mam nadzieje że to nie koniec naszej znajomości. - puścił mi oczko. 

Gdy pożegnałam się już z czwórką chłopaków, przyszedł czas na Zayna. Przytulił mnie i powiedział :

- Na mnie możesz liczyc, pamiętaj. - dał mi buziaka w policzek. 

Wsunęłam mu kartkę z moim numerem telefonu do kieszeniu spodni i powiedziałam :

- Tak na wszelki wypadek, jakbyś zatęsknił. - powiedziałam uśmiechając się. 

______________________________________________________________________

Kolejny rozdział. Mam nadzieje, że ktoś to czyta. Piszcie komentarze czy wam sie podoba i czy warto żebym pisała. Dziękuje ;D