Prolog

- Co ty sobie myślisz co ? Po tym co zrobiłaś myślisz, że wrócimy do siebie i będzie dobrze ? Śmieszna jesteś. - krzyczał ojciec.

  Nie mogę już dłużej wysłuchiwac ich kłótni . Mam dośc tego wszystkiego.

-Wynoś się z domu ! Nie chcę już więcej na Ciebie patrzec. - ciągnął dalej. 

Po chwili usłyszałam, że ktoś zbliża się do mojego pokoju. W drzwiach stanęła mama, w ręce trzymała torbę. 

- A więc to tyle ? - zapytałam. 

- Co masz na myśli słonko ? - zapytała.

- Tyle dla ciebie znaczymy ? Wszystko było idealne, ale nie ty nie umiesz miec poukładanego życia, musiałaś to spieprzyc ! - krzyczałam, po czym wyszłam z domu.

Był początek lata, wakacje się dopiero zaczęły, ale moje życie właśnie się kończyło. Spacerowałam po pustych ulicach Londynu, miałam w nosie wszystko. Nie mogłam sie doczekac aż mama wróci do Polski i zostawi nas w spokoju.Usiadłam na ławce i zalałam się łzami. Dlaczego ona mi to zrobiła ? Dlaczego ? Po chwili zauważyłam moich znajomych ze szkoły. Nie chciałam by widzieli mnie w takim stanie więc zaczęłam biec. Nie patrzałam gdzie biegnę. Zeszłam z chodnika i wbiegłam na ulice. Nie wiem co się stało. Nagle usłyszałam trąbienie i pisk opon. Upadłam. 

Chyba straciłam przytomnośc bo gdy się obudziłam stało nademną paru chłopaków. 

- Jak się czujesz ? -zapytał jeden.

- A jak sie kurwa mogę czuc, skoro mnie potrąciliście ? - próbowałam wstac. 

- Podaj rękę pomożemy ci. - zaproponowali. 

- Dzięki, ale poradzę sobie. 

Jednak uderzenie było trochę mocniejsze niż uważałam, bo gdy wstałam cały świat zaczął mi wirowac i zemdlałam. Gdy obudziłam się , zobaczyłam że ktoś mnie trzyma na rękach. 

- Gdzie te łapki koleś. To że jestem ledwo przytomna nie oznacza że możesz mnie obmacywac - mówiłam.

- Widzę, że jesteś wygadana księżniczko. - powiedział . 

- Nie mów tak do mnie. - zaprotestowałam. - A teraz czy mógłbyś mnie już puścic ? - zapytałam.

- A czy tym razem nie zemdlejesz na mój widok ? - zapytał loczek.

- Oj postaram sie. - odparłam z sarkazmem.

Gdy stanęłam już na wlasnych nogach obejrzałam się dookoła. Otaczała mnie grupka młodych mężczyzn. 

- Dzięki za potrącenie, tego mi w życiu brakowało. Spadam. - Chciałam już iśc gdy jeden z nich złapał mnie za rękę. 

- Możemy cię chociaż podwieźc do domu ? Wiesz boimy się że nie przeżyjesz tego spaceru. - odparł z uśmiechem.

- Ha ha, takie to było zabawne. Nie idę do domu, nie mam po co do niego wracac. - powiedziałam ze smutkiem. 

- To chodź z nami. - zaproponowali chórem.

- I co miałabym robic z raz, dwa, trzy, cztery.. piątką chłopaków ? 

- A co miałabyś robic sama, w nocy, w samym sercu londynu ?

Przemyślałam to przez chwilę i w sumie chłopak miał rację, co miałam do stracenia ? 

- To gdzie jedziemy ? -powiedziałam otwierając drzwi mercedesa. 

- Przed siebie . to wsiadajmy. 

Przez to, że nie było miejsca musiałam usiąśc na kolana chłopakowi w loczkach. 

- Tak w ogóle to jestem Lucy, miło że zapytaliście - powiedziałam sarkastycznie. 

- Ja jestem Harry - odpowiedział loczek, który udostępnił mi swoje kolana. - Kieruje Liam, obok niego jest Louis, słodki blondynek to Niall a  ten przystojniak obok mnie to Zayn. - dokończył.

- Jak to możliwe ?- zapytał Zayn.

- Co takiego ? -zapytałam z ciekawością. 

- Nie nic, myślę głośno.

Po chwili dojechaliśmy na jakieś wzgórze. 

-Gdzie my jesteśmy ? -zapytałam

-Zobaczysz - odpowiedział Lou.

Gdy wyszliśmy z auta zobaczyłam coś pięknego. Ze wzgórza widac było całą panoramę Londynu. Jak to możliwe, że jeszcze nigdy tu nie byłam ?

Usiedliśmy wszyscy na kocu który rozłorzył Liam. 

Zobaczyłam że blondynek niesie gitarę. 

- Przyjeżdżamy tu zawsze by odzyskac życie choc na chwilę. - powiedział Zayn.

- Jak to ? Nie rozumiem. 

- Uciekamy.-odpowiedzieli.

- Przed kim ? -zapytałam zdziwiona. 

- Ty nie udajesz ? - zapyał Liam. 

- Ale co udaję? Możecie mi w końcu wytłumaczyc o co wam chodzi? 

- Jesteśmy sławni. To my słodki boysband, One Direction. Nie słyszałaś ?

Chwilę siedziałam w milczeniu i przyglądałam się im dokładnie. 

- Słyszałam, ale nie poznałam was. Nigdy nie słuchałam tego rodzaju muzyki więc wiecie.

- Przykro nam to słyszec. - odpowiedział smutny blondynek. 

- Ale zagrajcie coś z chęcią posłucham. 

Zaczęli śpiewac piosenkę Forever Young.  Nie mogłam się powstrzymac i przyłączyłam się do nich. Śpiewali całym sercem, to było słychac. Nie wiem dlaczego tyle ludzi chce sprawic by upadli, by przestali istniec. Oni naprawdę kochali to co robią i siebie nawzajem. To dla nich było najważniejsze. Złapałam się na tym, że płaczę. Nie wiedziałam w sumie dlaczego. Kłębiłam w sobie tyle różnych emocji, że wybuchłam.

Wstałam i odeszłam kawałek. Gdy się obróciłam zobaczyłam, że za mną stoi Zayn.

-Dlaczego płaczesz ? -zapytał łapiąc mnie delikatnie za dłoń. 

_____________________________________________________________________________

Oto prolog mojego nowego bloga. Mam nadzieję, że się wam spodoba. Piszcie kometarze,żebym wiedziała czy wam się podoba. ;)